रिन्पोछेले अध्ययन र अभ्यासको सन्तुलन अनिवार्य भएको कुरामा विशेष जोड दिनुभयो। उहाँका अनुसार बौद्ध हुनुको साँचो अनुभूति वैराग्य, त्रुटिरहित ध्यान, र शून्यता तथा करुणाको अविच्छिन्न एकताको माध्यमबाट मात्र सम्भव हुने बताउनु भयो।

उहाँले यस उपदेशमा बुद्ध, धर्म र सङ्घमा शरण लिनेको महत्त्व, अनि शील, समाधि, र प्रज्ञाको अभ्यासको महत्त्वलाई जोड दिनु भएको छ। साथै यी सबै अनित्यको बोधमा आधारित हुनुपर्छ भन्नु भयो। शून्यताको बोध कारूणिक हृदय, सत्यनिष्ठ आचरण, र व्यवहारिक अभ्यासले पोषित हुनुपर्छ नत्र केवल बौद्धिक अध्ययनले मात्र पुग्दैन भनी बताउनु भयो।